پرنیان (1:فریدون مشیری)
از دل افروز ترین روز جهان خاطره ای با من هست به شما ارزانی:
سحری بود و هنوز، گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود.
گل یاس عشق در جان هوا ریخته بود من به دیدار سحر می رفتم
نفسم با نفس یاس درآامیخته بود می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : های !
بسرای ای دل شیدا بسرای. این دل افروز ترین روز جهان را بنگر!
تو دل افروز ترین شعر جهان را بسرای! آسمان ،یاس، سحر ،ماه ،نسیم
روح در جسم جهان ریخته اند شور و شوق تو بر انگیخته اند
تو هم ای مرغك تنها بسرای! همه در های رهایی بسته ست
تا گشایی به نسیم سخنی پنجره ای را بسرای! بسرای….
من به دنبال دلاویز ترین شعر جهان می رفتم! در افق پشت سرا پرده ی نور باغ های گل سرخ
شاخه گسترده به مهر غنچه آورده به ناز دم به دم از نفس باد سحر غنچه ها می شد باز.
غنچه ها می شد بازباغ های گل سرخ باغ های گل سرخ یك گل سرخ درشت از دل دریا
برخاست!
چون گل فشانی لبخند تو در لحظه ی شیرین شكفتن! خورشید! چه فروغی به جهان می بخشد!
چه شكوهی…..! همه عالم به تماشا برخاست!
من به دنبال دلا ویز ترین شعر جهان می گشتم!
دو كبوتر در اوج بال در بال گذر می كردند
دو صنوبر در باغ سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند
مرغ دریایی با جفت خود از ساحل دور رو نهادند به دروازه ی نور………
چمن خاطر من نیز ز جان مایه ی عشق
در سرا پرده ی دل غنچه ای می پرورد -هدیه ای می آورد- برگ ها یش كم كم باز شدند!
برگ ها باز شدند: ….یافتم ! یافتم! آن نكته كه می خواستمش! با شكوفایی خورشید و گل افشانی لبخند تو آراستمش! تار و پودش را از خوبی و مهرخوشتر از تافته ی یاس و سحر بافته ام:
دوستت دارم را من دلاویزترین شعر جهان یافته ام!
این گل سرخ من است! دامنی پر كن از این گل كه دهی هدیه به خلق كه بری خانه ی دشمن! كه فشانی بر دوست!
راز خوشبختی هر كس به پراكندن اوست! در دل مردم عالم بخدا نور خواهد پاشید
روح خواهد بخشید. تو هم ای خوب من! این نكته به تكرار بگو!
این دلاویز ترین شعر جهان را همه وقت
نه به یك بار و به ده بار كه صد بار بگو!
دوستم داری ، را از من بسیار بپرس! دوستت دارم را با من بسیار بگو.
" فریدون مشیری"
ای عشق بسوی تو گذر می کنم از خویش