وقایع اتفاقیه

بالاخره انتظار خیلی ها به سر رسید(آقایون و خانومهای دکتر منظوره) و دوست پزشکم سمس داد که "رشته قلب دانشگاه ....قبول شدم"

حالا فکر کنید منم تو چرت بودم.دراز کشیده بودم.خوشحالم بودم.اشکام هم گوله گوله می ریخت رو صورتم از شوق.زنگ زدم بهش و عجیب صداش آروم بود.گمونم تو شوک بود هنوز.چون این آرزوی ۴ ساله ش بود که این رشته تخصصی رو قبول بشه.

براش نذر کردم.کیه که ادا کنه تو اینهمه بیحالی و خستگی؟