نشستم  روی کاناپه و دستم زیر چونمه.دارم سریال می بینم.دستم بوی پیاز می ده.اما اصلا اذیت نمی شم.در حقیقت بوش رو دوست دارم.امروز صبح که بیدار شدم تصمیم گرقتم آش بپزم.تصمیمم آنی بود.از ساعت 9 شروع کردم و تا ساعت یک طول کشید.درگیر درست کردن پیاز داغ و هم زدن آش که ته نگیره و  نپختن لوبیاها !و ریختنشون  توی زودپز شدم!توی این مدت حواسم رو دادم به پخت و پز و بس.

چند روز پیش مطلبی خوندم که می گفت :در زمان حال باش !نه گذشته نه آینده.

مطلب در ظاهر تکراری بود.منم خیلی  اوقات سعی در اینکار داشتم و نمی شد.اما هر چی بیشتر خوندم مطلب برام بازتر شد.می گفت :وقتی کاری انجام می دید مهم نیست چه کاری باشه ،اون لحظه به همون کار فکر کنید.نه در گذشته باشید نه به آینده برید.اختیار ذهنتون رو به دست بگیرید.

با خودم فکر کردم.وقتی می نویسم به گذشته فکر می کنم.وقتی مسواک می زنم در آینده م.وقتی می خوام بخوابم به فرصتهای از دست رفته م فکر می کنم.وقتی می رم خرید به مشکلاتم فکر می کنم.یعنی هیچوقت سعی نمی کنم به همون لحظه فکر کنم.شاید تنها 30 درصد فکرم معطوف به زمان حال باشه.اما اون روز ذهن و جسمم درگیر غذایی شد که قرار بود درست بشه.درگیر جو ،پیاز داغ و سبزی،خریدن کشک و جا افتادن آش.

و چقدر لذت بردم.

دوباره مطلبی که خوندم یادم میاد: ما می تونیم ذهنمون رو کنترل کنیم.می تونیم در مورد گذشته و آینده هم فکر کنیم.اما بهتره زمانهای خاصی رو  به این کار اختصاص بدیم.

شاید منظور نویسنده این بود که زمانی رو برای بررسی خودمون مشخص کنیم .در جهت  رشد خودمون نه تخریبش!!

*واضحه که کنترل کردن ذهن خیلی مشکلتر از این حرفهاست.اما اگه کمی هم بهش فائق بشیم خودش کلیه!

*برای دوتا دوستم خوشحالم.یکی اونی که بالاخره مانتوی عید خرید.!! و دومی اونیکه بعد از چند سال دوری،همسرش می ره تا با هم زندگی کنن.